Tlenek glinu
| Tlenek glinu | ||||||||||||
|
||||||||||||
 Struktura krystaliczna korundu |
||||||||||||
| Ogólne informacje | ||||||||||||
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC): | ||||||||||||
| tlenek glinu(III) lub tritlenek diglinu | ||||||||||||
| Inne nazwy | trójtlenek glinu | |||||||||||
| Wzór sumaryczny | Al2O3 | |||||||||||
| SMILES |
O=[Al]O[Al]=O
|
|||||||||||
| Masa molowa | 101,96 g/mol | |||||||||||
| Wygląd | białe, bezwonne, higroskopijne ciało stałe | |||||||||||
| Identyfikacja | ||||||||||||
| Numer CAS | 1344-28-1 | |||||||||||
| PubChem | 14769[1] | |||||||||||
|
||||||||||||
| Niebezpieczeństwa | ||||||||||||
| NFPA 704 |
0
1
0
|
|||||||||||
| Numer RTECS | BD1200000 | |||||||||||
| Podobne związki | ||||||||||||
| Inne aniony | Al(OH)3 | |||||||||||
| Inne kationy | B2O3, Ga2O3, In2O3, Tl2O3 | |||||||||||
| Podobne związki | Al2O, AlO | |||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą warunków standardowych (25 °C, 1000 hPa) |
||||||||||||
Tlenek glinu [nazwa systematyczna: tlenek glinu(III)], Al2O3 – nieorganiczny związek chemiczny, tlenek glinu na stopniu utlenienia +III. Występuje w wielu odmianach polimorficznych, z których najważniejsze to:
- α-Al2O3 (korund) – jest to postać najtrwalsza, odznaczająca się dużą twardością (9 stopień w skali Mohsa). Temperatura topnienia 2053[3]–2072[4] °C, a wrzenia 2980[4]–ok. 3000[3] °C (dla korundu naturalnego temp. topn. wynosi 2015 ±15 °C, a temp. wrzenia 2980 ±60 °C[4]). Dobrze przewodzi ciepło, jest odporna na działanie czynników chemicznych, nierozpuszczalna w kwasach. Powstaje podczas prażenia do 1000°C odmiany γ. Stosowana do wytwarzania materiałów szlifierskich (szmergiel) i ogniotrwałych.
- γ-Al2O3 jest to biały, higroskopijny proszek, nierozpuszczalny w wodzie, rozpuszczalny w mocnych kwasach. Otrzymywany przez łagodne prażenie wodorotlenku glinu. Ma własności amfoteryczne, z alkaliami tworzy gliniany (np. NaAlO2). Jest surowcem do otrzymywania metalicznego glinu metodą elektrochemiczną.
Znane są również formy η, χ, δ i θ, różniące się właściwościami i budową krystaliczną[5]. Tzw. tlenek aluminium β jest w rzeczywistości glinianem sodu o wzorze NaAl11O17[6].
Spis treści |
[edytuj] Wytwórstwo przemysłowe
Podstawową rudą aluminium, z której uzyskiwany jest tlenek glinu, są boksyty. Tak uzyskany tlenek glinu może posłużyć do produkcji aluminium.
Największym producentem tlenku glinu na świecie jest korporacja Alcoa, dalej Alcan i Rusal. Największymi wytwórcami aluminium są połączone Rio Tinto i Alcan, za nimi Rusal i Alcoa[7].
[edytuj] Inne tlenki glinu
Oprócz tlenku glinu(III) znane są również (rzadko spotykane):
- tlenek glinu(I), Al2O
- tlenek glinu(II), AlO
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Tlenek glinu – Compound Summary (ang.). PubChem Public Chemical Database.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 Sigma-Aldrich: Aluminum oxide (ang. • niem. • pol.). [dostęp 2010-05-12].
- ↑ 3,0 3,1 CRC Handbook of Chemistry and Physics, 83th ed.; s. 4-2; CRC Press LLC: Boca Raton, 2003
- ↑ 4,0 4,1 4,2 CRC Handbook of Chemistry and Physics, 73th ed.; s. 4-36; CRC Press LLC: Boca Raton, 1993
- ↑ G. Paglia: Determination of the Structure of γ-Alumina using Empirical and First Principles Calculations Combined with Supporting Experiments. Curtin University of Technology, Perth, 2004. [dostęp 2009-05-05].
- ↑ Arnold Frederic Holleman: Inorganic chemistry. San Diego: Academic Press, 2001. ISBN 0-12-352651-5.
- ↑ The Economist (2006)
|
||||||||||||||||||||||||||||||